Aanmelden

Nieuws

 

In Memoriam – Paul Grooten

Wat een moeilijk, droevig moment. Ons trouwe lid en groot schaakliefhebber Paul Grooten is 10 januari 2018 van ons heen gegaan. In november speelde Paul zijn laatste wedstrijd voor ZSG, in het tweede, met zwart, bord 7, tegenstander ZZS! speler Anthon Kluijfhout.

Ik ken Paul sinds ik lid ben van ZSG en dat is bijna 25 jaar. Komend van Voorschoten moet Paul ruim dertig jaar lid zijn geweest van onze vereniging. Ook in de toenmalige werkomgeving op Hogeschool Windesheim waren wij collega’s. Paul was toen geëngageerd directeur van de afdeling Bouwkunde & Civiele Techniek, ik beginnend docent bij de opleiding Werktuigbouwkunde. Al snel werd ik door Paul bij de jeugdopleiding betrokken. Paul was coördinator bij de jeugd. Bevlogen, schaakliefhebber, actief, energiek, punctueel, ook geduldig. Wat heb ik vaak mijn grote bewondering voor zijn inzet uitgesproken. Of dat toen voor de grote, bloeiende jeugdafdeling was, voor zijn tomeloze inzet voor de vereniging, of – later – intens strijdend tegen de vele ziektes die hem teisterden.

In de jaren negentig, toen ik Paul leerde kennen, was Paul een soort van gids voor de colonne fietsende schaakjeugd uit Zwolle Zuid. Paul fietste voorop, een groep van tussen 10 en 20 spelers volgden hem door weer en wind, door de nauwe straten van Assendorp, naar De Enk. Op de top van onze jeugdafdeling hadden we rond de zeventig schakertjes in De Enk ronddartelen. Rustig als Paul altijd was, hield hij het overzicht en de controle. Naast mijn betrokkenheid en Paul’s coördinatie noem ik nog een paar enthousiaste begeleiders uit die tijd: Paul van den Berg, Riemer van der Woude, wijlen Huub Dijk, Edward de Graaf en Jan Webbink. Ik vergeet er zeker nog een paar. Paul bracht tegen achten de schakertjes, waaronder ook zijn kinderen Luc, Claartje en Lerrie, weer veilig thuis. Hij keerde daarna terug om ’s avonds zijn partij te spelen en aan de bar, napratend over van alles wat ons bezig hield, zich te laven aan meerdere Leffe Blonds.

Paul was een verdienstelijk schaker, die voor lange tijd in de 1900+ regionen schaakte en daarom ook vele jaren deel uitmaakte van ons vlaggenschip. Het jaar 2000 ervaar ik als een unicum: Paul pakte met het eerste team de promotie naar de KNSB en won, deel uitmakend van het bekerviertal ook nog eens de OSBO cup. Deze klok getuigt nog van hun bijzondere overwinning. Mijn memoires gaan terug naar de avond voor die finale-zaterdag. Paul had die avond een jeugdleidersvergadering gepland en ik was de gastheer. Net zoals in de periode Denksportcentrum (na De Enk) en nu De Terp, vloeide die avond het bier rijkelijk. Paul trachtte als verantwoordelijke alles in goede banen te leiden, maar dat hield hij tot ongeveer half elf vol. Mijn voorraad aan bier raakte zienderogen opgedroogd en de klok tikte vrolijk voort tot na twee uur. De volgende ochtend moest Paul vroeg op om op één dag de halve finale en de finale van de osbo cup te spelen. Het legendarische verslag van de helletocht richting Schaarsbergen (ik moet dat nog eens opzoeken) past in de mooie reeks geschiedschrijvingen die onze vereniging rijk is.

Paul was een begenadigd trainer en begeleider. Hij leefde voor en deels van het schaken. In de jaren negentig liep plotseling een vijfjarige jongeman onze vereniging binnen. ‘Ik wil graag schaken.’ Vader Frank aaide hem over de bol. ‘Mijn naam is Wouter.’ Paul leidde uit de manier van hoe Wouter de stukken vastpakte af dat het hier om een uitzonderlijk talent handelde. In de tijd dat computers het schaken nog niet hadden veroverd spande Paul zich enorm in om deze jongeman snel de finesses van het schaakspel bij te brengen. Meerdere malen per week, ook vaak bij hem thuis, werd getraind. Vader Frank reed zich het schompes tussen Laag Zuthem en Zwolle (van Hasseltmarke). De jongeman werd jongen, meervoudig jeugdkampioen, speelde in ons eerste, werd weggeplukt door Esgoo, werd IM, werd GM, werd vice-Nederlands kampioen en haalde recentelijk met een mooi artikel het schaakmagazine. Ik heb het natuurlijk over Wouter Spoelman. Aan de wieg van dit succes stond zeker ook Paul Grooten.

Paul de schaaktrainer. Na zijn tomeloze inzet voor onze jeugd en het dode spoor Windesheim maakte Paul tijd om zijn talenten als schaaktrainer op grotere schaal in te zetten. Paul werd servicepunt trainer en kaderdocent bij de schaakbond. Hij reisde een groot deel van het land door om nieuwe trainers klaar te stomen voor het schaak-trainers-vak. Paul kon de opleidingen niet loslaten totdat de ziekte zich aankondigde. Waar Paul het zo enorm verdiende om van zijn pensioen te genieten, werd het een strijd tegen de vele ups en downs waar hij mee werd geconfronteerd. Met enige regelmaat sprak ik Paul en raakte erg onder de indruk van zijn inzet en doorzettingsvermogen om de strijd te winnen. Hoe vaak is hij wel niet naar het Radboud in Nijmegen geweest? En hoe vaak zette hij dan ook nog weer de stap om op onze clubavond te verschijnen. Hier past enkel grote bewondering en er sprak een grote liefde voor het schaakspel de vereniging ZSG uit. Aan alles was te zien dat Paul niet zonder ZSG kon, het spel, de leden, de jeugd, de vergaderingen.

Vrijdag 10 november speelde Paul zijn laatste, hiervoor genoemde wedstrijd. Voorafgaand aan de partij sprak ik nog even met hem. Altijd uiterlijk rustig. ‘Het gaat niet zo goed, Harry. Ik heb wel zin om te spelen voor het tweede. Ach, ik zie wel hoe het gaat.’ De gedachte hem toen gesproken te hebben draag ik met me mee. Iedereen kent Paul als een betrokken en integere schaakliefhebber. Trouw lid van onze vereniging, trouw bezoeker van de clubavond en hart voor ons Zwols Schaak Genootschap. We missen hem in ons midden.

Namens bestuur en leden van het Zwols Schaakgenootschap,

Harry ten Klooster, voorzitter

Laat een bericht achter

U moet ingelogged zijn om een bericht te plaatsen!